Rok produkcji:
1987/88
Projekt:
Bonifatius Stirnberg
Realizacja:
Bonifatius Stirnberg
Lokalizacja:
Prezentacja:
Ze środka kwadratowego basenu, którego krawędź jest wymurowana z klinkieru, wznosi się filar z blachy brązowej, na szczycie którego znajdują się dwie płaskie twarze słońca, zespawane ze sobą tylnymi stronami.
Pod słońcem, niczym wianek, na hakach zawieszone są cztery maski, których nazwy na filarze dostarczają o nich szczegółowych informacji:
„O.Sch. = Gschicht, Maulaff, Knitlaskupf, Musn-Kupf” – są to bez wątpienia postacie z ludowego teatru w dialekcie frankońskim.
W połowie wysokości filaru środkowego znajduje się grubszy wieniec z ośmioma ramionami, z których tryska woda skierowana ku górze.
Prawdziwą atrakcją fontanny jest pięć ruchomych, brązowych lalek z przegubami, z których cztery są zamocowane na prętach podtrzymujących w basenie.
Piąta postać, skaczący młody mężczyzna, zasiadła na krawędzi fontanny, zwrócona twarzą w stronę ulicy Allersberger Straße. Wydaje się, że gra muzykę dla tańczącej grupy w basenie.
Wśród nich znajduje się dziewczyna w kapeluszu z rondem, spódnicy z falbanami sięgającej kostek i butach z kokardkami, ubrana w stylu ludowo-wystrojonej miejskiej dziewczyny. Nadano jej imię „Bohln-Petz”.
Chłopiec w dziecięcym mundurku, jadący na koniku na patyku, lewą ręką wyciąga w stronę widza róg, a prawą trzyma lejce przy głowie konika. Nazywa się go „Lappl”.
Stojąca obok pulchna kobieta przypomina targowiczkę i przedstawia się jako „Wambata-Kouh”.
Cynkowy żołnierz sprawia wrażenie jednocześnie zabawnego i smutnego. Z wyciągniętym mieczem wydaje się toczyć daremną walkę z atakującymi przechodniami, którzy ciągną go i obracają za ręce, nogi, a nawet za głowę, jak im się podoba. Jego imię „Teufel-Zreis” nie ma prawie żadnego odstraszającego działania.
Ostatnia postać z tej trójki, podobnie jak „Wambata-Kouh”, prezentuje się jako sympatyczna, codzienna postać: pulchny, by nie powiedzieć okrągły jak kula, mężczyzna w spodniach i czapce na głowie otrzymał imię „Wooust-Molla”.
Historia:
Pod koniec lat 80. XX wieku tak zwana „dzielnica Bleiweiß” przeszła proces renowacji, odnowy i przebudowy, w ramach którego w krajobrazie mieszkalnym znalazły się między innymi dzieła sztuki.
Fontanna z lalkami o ruchomych kończynach została ustawiona w strefie dla pieszych przy ulicy Schützenstraße.
Referencja:
Elke Masa, Freiplastiken in Nürnberg, S. 70, Verlag Ph.C.W. Schmidt, Neustadt/Aisch